نوروز

 

گلها همه با اذن تو برخواسته اند / از بهر ظهور تو خود آراسته اند 

مردم همه در لحظه تحویل ، بی شک / اول فرج تو را از خدا خواسته اند . . . 

 

زنگ تفريح

فس باد صـبا مشـک فـشان خواهـد شـد                                کاسب پیر دگر باره جوان خواهد شد!

من و تو غمزده از این همه خرج شب عید                               لیکن او صاحب یک سود کلان خواهد شد

موسم دلخوری و گیجی آن اهــل حـقـوق                               وقت بشکن زدن پیشه وران خواهد شد

حرف عیدی نزنی پیش خسـیس الــدولـه                               که کند سکته و درخاک نهان خواهد شد

اول عید ، حقوق مــن و تــو نــفــله شــود                               سرمان باز دچار دَوران خواهد شد

باز ذکر «چه کنم ، آی چه کنم»می گیریم                               قلبمان نیز دچار ضربان خواهد شد

مخمان سوت زد از قیمت شیریــنی جــات                               کم کمک قیمت آن ، قیمت جان خواهد شد

مرد در « خانه تکانی » شده شاگرد زنش                               دم عید است و چنان رفتگران خواهد شد

از هجوم فک و فامیل فلان شهر به « ده »                              چون هتل ، خانه ی مشدی رمضان خواهد شد